Zlatibor je, prema popisu iz 2002-ge godine, imao 19433 stanovnika. Prethodnog popisa, 1991-ve godine, taj broj je iznosio 20793. Gustina naseljenosti varira, a u proseku je nešto manja od 20 stanovnika po km². Sela koja se nalaze na samom Zlatiboru su: Alin Potok, Bela Reka, Branešci, Burađa, Golovo, Gostilje, Dobroselica, Draglica, Drenova, Željine, Jablanica, Jasenovo, Kobilja glava, Kremna, Kriva Reka, Kućani, Ljubiš, Mokra Gora, Mušvete, Negbina, Ojkovica, Rožanstvo, Semegnjevo, Sirogojno, Sjeništa, Stublo, Trnava, Uvac, Šljivovica i dr. Na obroncima Zlatibora, tj. na prelazima ka susednim planinama - Tari, Ponikvama, Jadoviku, Mučnju - nalaze se sela Bioska, Vrutci, Ravni, Drežnik, Drijetanj, Zbojštica, Kačer, Mačkat, Nikojevići, Ljubanje, Skržuti, Stapari, Tripkova i dr.

Zlatiborci

Većina stanovnika na Zlatiboru su Srbi pravoslavne veroispovesti. Govore srpskim maternjim jezikom, odnosno njegovim istočnohercegovačkim dijalektom. Zlatiborski govor je spor i razvučen, ali Zlatiborci govore veoma čisto i tečno. Vuk Stefanović Karadžić je odredio upravo zlatiborski govor (to jest istočnohercegovački dijalekat) za osnovu srpskog književnog jezika. Zlatiborci vole pismenost, još je Jovan Cvijić zabeležio da nigde među Južnim Slovenima nema tako mnogo samoukih nego kao kod Zlatiboraca. Zlatiborski melos potiče iz prapostojbine. Nekada je cela Evropa odjekivala ovakvim arhaičnim zvucima, a sada samo zlatiborske narodne pesme. One su monotone i razvučene, a Zlatiborci, kad ih pevaju, zatisnu jedno uho. To su tzv. pesme iz vika. Najomiljeniji instrument Zlatiboraca bile su gusle.
Zlatiborci su poznati kao ljudi velikih intelektualnih sposobnosti. Poseduju duhovitost i lukavstvo, koje upotrebljavaju više iz razonode, a ređe iz koristi. Oni su uvek uspevali drugog da nadmudre. Veoma često u govoru koriste poslovice i šale.
Zlatiborce zovu Starovlasima, po oblasti u kojoj žive (Starom Vlahu), i Erama, imenom koje je doneto iz stare postojbine mnogih zlatiborskih porodica, Hercegovine.

Migracije stanovništva

Na Zlatiboru je često dolazilo do pomeranja stanovništva, tako da ima malo porodica za koje se može reći da su starosedilačke. Neki od najstarijih stanovnika Zlatibora su: Šišovići, Džambići, Spasenići i Ninčići u Čajetini; Bondžulići, Lučići, Milosavljevići i Kostadinovići u Šljivovici; Dabići u Alinom Potoku; Đokovići, Pavlovići, Spasenići i Radovići u Sirogojnu; Dacovići u Ljubišu; Bralovići u Negbini; Selakovići u Draglici; Krsmanovići, Šarčevići i Ostojići u Mokroj Gori; Jankovići i Radonjići u Kremnima; i Didanovići u Stublu, čiji preci su bili čivčije manastira Janje u Uvcu.
Kroz čitav XVII i XVIII vek trajala su pojedinačna doseljavanja ovog kraja, a pridošlice su bile porodice iz Crne Gore, Hercegovine, Bosne i Raške. Pored ovih pojedinačnih, bilo je i nekoliko masovnih doseljavanja stanovništva na Zlatibor. Prvo posle Svištovskog mira 1791-ve godine; drugo posle oslobođenja Zlatibora od Turaka 1807-me godine; treće i najveće u doba Ustavobranitelja, tridesetih i četrdesetih godina XIX veka; a četvrti veliki talas migracija trajao je u vrijeme bosansko-hercegovačkog ustanka od 1875-te do 1877-me godine.